Kerken met Vaart

Archief 2025-2026 Archief 2025-2026 De lege kerke. In de negentiger jaren van de vorige eeuw was ik voorganger van de Vrijzinnig Hervormden in Appingedam/Delfzijl. Delfzijl had toen een trotse Hervormde Kerk, een sieraad voor de havenplaats. Toen ik jaren nadien werd gevraagd nog eens in een dienst voor te gaan in mijn oude gemeente ging ik daarna even kijken bij die grote kerk. Het was er stil, heel stil. De kerk bleek nu een makelaarskantoor te zijn. Het ging me aan het hart. In de ‘kerken met vaart’ zijn veel mensen die vinden dat elk dorp, hoe dan ook, zijn eigen bedehuis moet houden. Ik ondersteun dat ziele streven. Want eerlijk is eerlijk: Delfzijl, zonder die kerk, leek mij toen van haar hart beroofd. Ik dichtte korte tijd daarop het volgende: De lege kerke… Zij staat nog steeds in het midden, in het midden van het dorp. En bij haar de oude molen zij was nog …tot voor kort onder de oude lindebomen het huis van God, huis van bidden Op aard een stukje God’s resort Maar wie kent er nog de klanken ’Leid vriend’lijk licht, Leid Gij mij voort’ Wie weet nog dat Godes zegen Onverbreek’lijk bij mensen hoort Ook al houdt zijn trots hem tegen ook al stopt de mens met danken Eens zingt hij weer: ‘de morgen gloort… Eer preekte er ds. Louwers luide met zijn zware stem het zuiv’re Woord, de mensen zaten stil en luisterden naar hem Orgel klonk tot in de straten Langs de dijk van Eems tot Lauwers Als eng’lenzang van Bethlehem Een stille zondagmorgen ik verliet Mijn lief Delfzijl met stil verdriet. Roelf Stoel mei 2026 Ik heb geen pastorie met een voordeur waar je aan kunt bellen. Geen studeerkamer met uitzicht op de kerk, geen gang waar het altijd een beetje naar koffie ruikt. En toch is er een plek waar ik ‘huis’: in dit kleine hoekje van het kerkblad. Hier wil ik iets delen van wat mij voedt, bezighoudt en inspireert. Soms zie je heel concreet waar kerk-zijn over gaat. Niet in grote woorden of plannen voor de toekomst, maar juist in kleine, zorgvuldige daden van mensen die zich beschikbaar stellen voor een ander. Dat gebeurt ook in onze gemeenten, waar een aantal gemeenteleden de cursus ‘uitvaartbegeleiding’ heeft gevolgd en uitvaarten verzorgt voor mede-gemeenteleden. Dat verdient waardering. Want een uitvaart leiden vraagt niet alleen kennis en voorbereiding, maar vooral nabijheid, aandacht en respect. Het gaat om mensen die op een kwetsbaar moment naast een familie gaan staan, luisteren naar verhalen, woorden zoeken bij verdriet en ruimte maken voor geloof, herinnering en hoop. Dat gebeurt met zorgvuldigheid en warmte. Nabij en menselijk. Juist daarin laat de kerk iets zien van wat zij ten diepste is: een gemeenschap van mensen die elkaar dragen. Paulus schrijft in zijn brief aan de Galaten: “Draag elkaars lasten, zo leeft u de wet van Christus na.” (Galaten 6:2) Misschien gebeurt dat nergens zo tastbaar als rond afscheid en rouw. Tegelijk zegt dit ook iets over de kerk van de toekomst. We merken allemaal dat tijden veranderen. Predikanten worden schaarser, gemeenten kleiner en samenwerking steeds belangrijker. Dat vraagt iets van ons allemaal. Meer zal gedragen worden door gemeenteleden zelf, ieder met zijn of haar gaven en mogelijkheden. Dat hoeft geen verlies te zijn. Integendeel. Juist wanneer mensen verantwoordelijkheid nemen, ontstaat vaak iets waardevols: betrokkenheid, verbondenheid en herkenning. Een uitvaart geleid door iemand uit de eigen geloofsgemeenschap heeft iets eigens. Iemand kent de gemeente, de taal van het geloof, de mensen en de tradities. Dat maakt het persoonlijk en dichtbij. Mooi is dat dit binnen Kerken met Vaart steeds meer zichtbaar wordt. Mensen staan op, laten zich toerusten, zetten hun talenten in en werken samen. De organisatie en de omvang van de kerk veranderen misschien, maar de kern blijft: omzien naar elkaar in het licht van Gods liefde. Dat geeft vertrouwen voor de toekomst van de kerk. Misschien wordt die anders georganiseerd dan we gewend waren. Maar zolang mensen elkaar blijven dragen, troosten en dienen, blijft de kerk leven. Respect en dank voor alle ‘uitvaartbegeleiders’ binnen onze gemeenten! ds Anneke van der Velde april 2026 Ik heb geen pastorie met een voordeur waar je aan kunt bellen. Geen studeerkamer met uitzicht op de kerk, geen gang waar het altijd een beetje naar koffie ruikt. En toch is er een plek waar ik ‘huis’: in dit kleine hoekje van het kerkblad. Hier wil ik iets delen van wat mij voedt, bezighoudt en inspireert. Deze keer een aanbeveling: de ‘Ongelooflijke Podcast’. In een tijd waarin geloof, twijfel en zingeving vaak tegenover elkaar lijken te staan, biedt De Ongelooflijke Podcast een verfrissende en diepgaande ontmoetingsplek. In deze podcast gaan gelovigen en niet-gelovigen met elkaar in gesprek over grote levensvragen, maatschappelijke thema’s en de rol van religie in de moderne wereld. Wat deze podcast bijzonder maakt, is de open en respectvolle toon. Verschillende perspectieven worden niet alleen naast elkaar gezet, maar ook echt onderzocht. Dat levert gesprekken op die zowel prikkelend als verrijkend zijn. Voor wie gelooft, kan het helpen om het eigen geloof scherper te verwoorden en beter te begrijpen. Voor wie twijfelt of zoekt, biedt het ruimte om vragen te stellen zonder oordeel. De onderwerpen zijn actueel en breed: van ethiek en wetenschap tot politiek en persoonlijke overtuigingen. Toch blijft de rode draad steeds dezelfde: een oprechte zoektocht naar waarheid en betekenis. De Ongelooflijke Podcast is daarmee een waardevolle aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in geloof en samenleving, en die het gesprek daarover niet uit de weg wil gaan! ds Anneke van der Velde september 2025 "De wind waait waarheen hij wil; je hoort zijn geluid, maar je weet niet waar hij vandaan komt of waar hij heen gaat." — Johannes 3:8a We leven in een lastige tijd. Dagelijks zien we beelden van geweld, oorlog en onrecht. Het kan ons somber stemmen of zelfs moedeloos maken. Juist dan klinkt de uitnodiging van het nieuwe jaarthema van de Protestantse Kerk in Nederland: “Kijk! Laat je verrassen door het werk van Gods Geest.” Dat betekent: onze ogen openhouden—niet alleen op vertrouwde momenten en plaatsen, maar ook voor Gods onverwachte bewegingen, midden in een wereld die vaak zo gebroken lijkt. Wie de afgelopen tijd goed keek, heeft het misschien al gezien: in gezamenlijke diensten van ‘Kerken met Vaart’ mengen onze stemmen en stijlen, bij de koffie na afloop mengen onze verhalen. Waar het vroeger nog wat onwennig was om elkaar te vinden, ontdekken we nu dat verschillen juist verrijken. Soms gaat dat vanzelf, soms kost het geduld, maar telkens merken we dat de Geest deuren opent die wij zelf misschien gesloten hielden. En die verrassingen blijven niet beperkt tot wat er in de kerk gebeurt. Buiten de muren zien we in de samenleving tekenen van dezelfde Geest: mensen die omzien naar elkaar, weldadige belangstelling in het voorbijgaan. Een arm op de schouder, vrijwilligers die goed doen zonder er een naam aan te geven. Ook daarin herkennen we de adem van God. Kijken is meer dan waarnemen. Het is een geestelijke houding, een oefening in opmerkzaamheid. Jezus zegt keer op keer: “Wie oren heeft, moet luisteren.” Dat luisteren begint met kijken—naar mensen, naar situaties, naar wat God misschien al aan het doen is voordat wij het doorhebben. Wie zo kijkt, ziet niet alleen het donker van deze tijd, maar ook het licht dat de Geest ons aanreikt om door te geven. Wie kijkt met de ogen van het geloof, ontdekt dat Gods Geest altijd onderweg is. Soms zacht als een bries, soms krachtig als een storm, maar altijd met het doel om ons dichter bij Hem én dichter bij elkaar te brengen. In dit nummer van Kerknieuws vindt u in vogelvlucht wat er dit kerkelijk seizoen te beleven is: gezamenlijke diensten, Kliederkerk, Jeugdkerk, en allerlei andere activiteiten. Momenten waarop we samen mogen kijken, luisteren en ons laten verrassen. Op de Startzondag zal er een folder beschikbaar zijn met uitgebreidere informatie. Dus: kijk! Laat je verrassen door het werk van Gods Geest—want Hij is al aan het werk, misschien wel dichterbij dan je denkt. ds Anneke van der Velde
terug