‘De toekomst van de kerk…’ ‘De toekomst van de kerk…’
Hoe ziet de toekomst van de kerk eruit? Het is een vraag die vaak op tafel ligt in de overleggen waaraan ik deelneem. De ledenaantallen lopen terug, kerkenraden zoeken naar mensen en vertrouwde manieren van kerk-zijn veranderen. We denken na over samenwerking, nieuwe vormen en de vraag hoe we ook in de toekomst een betekenisvolle plek kunnen zijn voor mensen.

In een recente brief schrijft Kees van Ekris, scriba van onze Protestantse Kerk, over de toekomst van de kerk. Hij noemt het een proces van ‘anders worden’. Hij stelt daarbij een wezenlijke vraag: zijn we bereid om niet alleen onze organisatie en structuren te veranderen, maar ook zelf anders te leren kijken? Want de toekomst van de kerk laat zich niet eenvoudig organiseren. Een nieuw beleidsplan of een andere organisatiestructuur maakt nog geen levende kerk.

Van Ekris nodigt ons uit om niet te blijven steken in somberheid over wat verdwijnt, en ook niet krampachtig vast te houden aan wat vertrouwd is. Hij zoekt naar een houding van openheid en vertrouwen. Durven we ons te laten verrassen door wat zich aandient? Kunnen we oude vormen loslaten wanneer ze niet meer passen, en tegelijk vasthouden aan wat wezenlijk is?

Dat betekent overigens niet dat we eerst van alles moeten veranderen. Als ik om me heen kijk, zie ik hoeveel er al gebeurt. Mensen die zich met grote betrokkenheid inzetten voor hun gemeente. Vrijwilligers die activiteiten organiseren, bestuurswerk doen, kinderen en jongeren begeleiden en omzien naar mensen die het moeilijk hebben. Er zijn diensten, gesprekken, ontmoetingen en initiatieven die mensen met elkaar verbinden. Soms heel zichtbaar, soms bijna ongemerkt. Juist daarin wordt de kerk levend gehouden.

Misschien zijn we soms zo bezig met wat niet meer lukt, met vacatures die moeilijk te vervullen zijn en activiteiten die verdwijnen, dat we onvoldoende zien hoeveel er wél is. Hoeveel enthousiasme, geloof, creativiteit en trouw er aanwezig zijn. Dat verdient onze waardering. En het is een belangrijk vertrekpunt voor de toekomst.

Tegelijk vraagt die toekomst ook iets van ons. Kunnen we ruimte maken voor nieuwe ideeën, voor mensen die op een andere manier betrokken willen zijn, voor vormen van geloof en gemeenschap die we nog niet kennen? Kunnen we onze energie richten op wat mensen vandaag nodig hebben en op wat we als kerk voor onze omgeving kunnen betekenen? Dat vraagt soms om afscheid te nemen van vertrouwde gewoonten. Maar het kan ook nieuwe ruimte en nieuwe vreugde geven.

De kerk heeft daarvoor eeuwenoude bronnen. De verhalen van bevrijding en hoop, het samen zingen en vieren, de stilte, het gebed, de zorg voor elkaar. Ze kunnen ons helpen om met andere ogen naar de wereld te kijken en ons te laten raken door wat mensen bezighoudt. Daar ligt een rijkdom die we niet zelf hoeven te maken, maar die we telkens opnieuw mogen ontdekken en doorgeven, ook binnen Kerken met Vaart.

ds Anneke van der Velde

 
terug